Jak często zdarza nam się za­pi­sy­wać ważne in­for­ma­cje na kar­tecz­kach, kartkach sa­mo­przy­lep­nych czy na czymś, co ak­tu­al­nie mamy pod ręką?

Jak często zdarza nam się, że później gubimy te in­for­ma­cje przez przy­pa­dek, albo w ważnym momencie za­po­mi­namy, gdzie odło­ży­li­śmy daną karteczkę?

Jeśli lubisz używać na przykład stic­ky­No­tes z Windows 7 — na pewno przy­pad­nie Ci do gustu apli­ka­cja webowa, którą poniżej krótko zrecenzuję.

E-notatka jest stroną, która oferuje moż­li­wość two­rze­nia, edy­to­wa­nia czy za­pi­sy­wa­nia swoich notatek w jednym miejscu.

Autorem apli­ka­cji jest Pan Michał Szcze­pa­now­ski. Oto, co mówi na temat samego zro­dze­nia się tej idei:

Pomysł na serwis zrodził się z „potrzeby”. Nie raz miałem
problem będąc na uczelni czy też w pracy, taki że zna­la­złem ciekawy link
albo prze­pro­wa­dzi­łem ważna rozmowę, którą chciałem zachować i wtedy nie
miałem gdzie tego zrobić. O ile link czy krótką in­for­ma­cję mogłem jeszcze
zapisać na kartce, to już długiej rozmowy nie. Zresztą te kartki i tak
później w jakiś magiczny sposób gineły. Mogłem to wysłać sobie na e-mail
ale nie jest to ani prak­tyczne ani wygodne. Wtedy zrodził się pomysł
in­ter­ne­to­wego no­tat­nika, czyli apli­ka­cji gdzie z każdego miejsca mam
dostęp do swoich notatek.

Pomysł może nie jest in­no­wa­cyjny, ale na pewno wart uwagi. Wiemy, że istnieją podobne na­rzę­dzia — choćby Google Docs. Niemniej jednak sądzę, że o ile Docs używane jest do dłuż­szych do­ku­men­tów — o tyle serwis e-notatka.pl z za­ło­że­nia jest od­po­wied­ni­kiem kar­teczki samoprzylepnej.

Ale ale — nie samymi in­for­ma­cjami człowiek żyje…

Strona główna serwisu jest bardzo przy­jemna w odbiorze. Nie można się na niej zgubić — wszystko mamy jak na tacy. Mamy moż­li­wość obej­rze­nia filmiku, po­ka­zu­ją­cego co apli­ka­cja ta potrafi.

Naj­bar­dziej jednak spodo­bała mi się moż­li­wość za­lo­go­wa­nia na konto demo. Wie­lo­krot­nie mam ochotę coś spraw­dzić, ale muszę się re­je­stro­wać. Tutaj autor pomyślał o wygodzie od­wie­dza­ją­cego, dzięki czemu w 2 sekundy możemy zacząć bawić się samym programem.

Program jest prosty w obsłudze. Nie wymaga wy­kwa­li­fi­ko­wa­nej wiedzy z dzie­dziny obsługi kom­pu­tera. Po lewej znajduje się menu, gdzie od­naj­dziemy tylko dwie opcje, z których działać możemy na samych karteczkach.

Dodaj notatkę — jak sama nazwa wskazuje pozwala na dodanie nowej kar­teczki. Po klik­nię­ciu wy­ska­kuje nam edytor nowej kartki.

Wszyst­kie opcje są bardzo jasne i nie trzeba ich spe­cjal­nie omawiać.  Opcja Przy­po­mnie­nie pozwala na usta­wie­nie przy­po­mnie­nia dla danej notatki. Super sprawa — po­łą­cze­nie budzika z kar­teczką. O tym nie pomyślał nawet sam Mi­cro­soft pro­jek­tu­jąc stickyNotes.

Wiel­ko­ści kar­te­czek możemy dowolnie edytować — ba! — Mamy moż­li­wość wysłania danej notki na nasz adres email.

Niestety przy­po­mnie­nie mi nie za­dzia­łało — może to usterka wersji demo. Nie prze­ją­łem się tym i począłem dalej buszować w tym fan­ta­stycz­nym systemie. Moja notka wy­glą­dała tak:

Niestety — nic więcej nie zna­la­złem. Zakładam, że projekt jest nadal w fazie rozwoju. Kar­teczki można mak­sy­ma­li­zo­wać i mi­ni­ma­li­zo­wać. Ponadto po darmowej re­je­stra­cji możliwa jest zmiana wyglądu całej apli­ka­cji. Element es­te­tyczny zawsze jest w dobrym tonie.

Podoba mi się także, że autor serwisu pomyślał o urzą­dze­niach mo­bil­nych. W tym celu stworzył wersję mobilną in­ter­ne­to­wego no­tat­nika.

Moż­li­wo­ści zapewne będą roz­wi­jane. Oto ich lista.

Apli­ka­cja sama w sobie tworzona była we Flexie. Szkielet programu oparty jest o PureMVC — fra­me­work oparty o Wzorzec MVC. Jak po­łą­czono Flexa i MySQL? Od­po­wiedź: AmfPHP. Autor jednak planuje zre­zy­gno­wać z niego na rzecz ZendAMF.

Na przy­szłość planuje kilka do­dat­ko­wych funk­cjo­nal­no­ści. Nie chce tutaj
pisać o szcze­gó­łach ale będą one związane z poprawą funk­cjo­nal­ność i
per­so­na­li­za­cji aplikacji.

Trzymamy kciuki i życzymy po­wo­dze­nia w roz­wi­ja­niu apli­ka­cji, a Was drodzy czy­tel­nicy za­chę­camy do wy­pró­bo­wa­nia. Sprawdź­cie ją