W bar­ce­loń­skim la­bo­ra­to­rium Intela została opra­co­wana nowa tech­no­lo­gia „Anaphase”, która pozwoli wy­ko­rzy­stać moż­li­wo­ści dzi­siej­szych wie­lor­dze­nio­wych pro­ce­so­rów także w przy­padku star­szego opro­gra­mo­wa­nia – opro­gra­mo­wa­nia, które nie zostało przy­sto­so­wane do pracy z wieloma rdze­niami. Okazuje się, że nadal wiele apli­ka­cji (jeśli nie więk­szość) działa jed­no­wąt­kowo tj. wy­ko­rzy­stuje tylko jeden rdzeń pro­ce­sora. Stąd ci, którzy ko­rzy­stają z takiego opro­gra­mo­wa­nia, a po­sia­dają komputer nowej ge­ne­ra­cji, niewiele na tym zyskują.

Badania do­ty­czyły sposobu na au­to­ma­tyczne dzie­le­nie apli­ka­cji (uru­cha­mia­nego przez apli­ka­cję procesu) na części tak by mogły być wy­ko­ny­wane przez wiele rdzeni. W tym celu przyszłe pro­ce­sory byłyby uzu­peł­nione o nowu moduł ICMC (Inter-Core Memory Co­he­rence Module), czyli mię­dzyr­dze­niowy moduł spój­no­ści pamięci. Moduł ICMC zaj­mo­wałby się kontrolą stanu pamięci, ko­lej­no­ścią wy­ko­ny­wa­nych in­struk­cji, wy­kry­wa­niem naruszeń pamięci, a także za­wie­rałby me­cha­nizm przy­wra­ca­nia stanu.

Pierwsze testy pro­ce­so­rów z wy­ko­rzy­sta­nym modułem wskazują na duży wzrosty wy­daj­no­ści 31–41% (zależy od ilości użytych rdzeni). Anaphase jest pro­jek­tem ba­daw­czym, ale już teraz naukowcy Intela pracują nad spo­so­bami in­te­gra­cji tej tech­no­lo­gii z przy­szłymi pro­ce­so­rami. Trzeba się uzbroić w cier­pli­wość i mieć nadzieję, że wspo­mi­na­nia tech­no­lo­gia szybko zagości na naszym rynku.

[ź] newsroom.intel.com